Xander Vaernewijck (zoon van Lode en Nancy Vaernewyck )

 

behaalde 4 medailles op de Vlaamse Kampioenschappen

 

3 brons en 1 zilver !


Proficiat Xander !!

 

 xander

 

xander 2                  xander 4

 

xander 3                xander 5

 

 

 line4

 

 Karel Sabbe foto

 

West-Vlaming doet zijn bizarre verhaal na stunt op zwaarste ultraloop ter wereld

Sam Bracke

Sportredacteur KW

De strafste stunt van het jaar? Die komt misschien wel op naam van Karel Sabbe. De Waregemnaar bleef als laatste overeind op de zwaarste en meest bizarre ultraloop ooit: de mythische Barkley Marathons. Winnen lukte niet, maar zijn prestatie verbaasde toch de hele wereld. "Ooit keer ik terug en word ik de 16de finisher.

 

karel sabbe

 

 

Een killige zondagnacht in het afgelegen en uitgestrekte Frozen Head State Park in het Amerikaanse Tennessee. Om 22.31 uur wordt de stilte onderbroken door klaroengeschal. Nieuw-Zeelander Greig Hamilton wordt zoals elke opgever symbolisch 'uitgetapt', waardoor West-Vlaming Karel Sabbe (30) plots de laatste man in de race is. De ultraloopwereld is met verstomming geslagen. Een Barkley-debutant die als laatste overeind blijft? Twitter bulkt van de aanmoedigingen, uit alle uithoeken van de wereld. Een 30-jarige Waregemnaar staat plots wereldwijd in de belangstelling.

Op dat moment heeft Karel Sabbe in 40 uur al ruim 100 kilometer en 10.000 hoogtemeters achter de kiezen. En dat op ruig terrein in heel onvoorspelbare omstandigheden. Om in de 34ste editie de 16de finisher ooit te worden, moet de Belg echter vijf rondes - in totaal goed voor minstens 160 kilometer - voltooien. "Ik was samen met Greig aan de vierde ronde begonnen, maar hij liep te traag om binnen de tijdslimiet te arriveren, dus ging ik alleen verder. Blijkbaar maakte de Nieuw-Zeelander meteen daarna rechtsomkeer omdat hij het niet meer zag zitten, waardoor ik - zonder het te weten - nog alleen in koers was", blikt Karel Sabbe terug.

Bij de zoektocht naar het tweede boek - de deelnemers moeten op het parcours boeken zoeken en de pagina die matcht met hun borstnummer uitscheuren - liep het echter mis. "Op voorhand wist ik dat het tweede boek vinden mijn grootste uitdaging van die vierde lus zou worden. Ik heb er twee uur naar gezocht, maar besloot om terug te keren. Tijdens die vierde ronde waren de temperaturen immers tot -10 gedaald, dus veel langer zou ik het niet volgehouden hebben."

Geradbraakt

Karel blijft dus voor een stuk met gemengde gevoelens achter. "Vooral omdat ik het gevoel heb dat ik nog niet alles heb kunnen geven. Ik ben ook niet buiten tijd gearriveerd, dus misschien zat er meer in." We horen Karel op dinsdagochtend Amerikaanse tijd voor een allereerste reactie, ruim 24 uur na zijn ongelofelijke prestatie. "Maar ik ben nog lang niet uitgerust en bekomen", lacht de Waregemnaar, die na zijn studies in Gent bleef hangen. "Mijn benen zijn gezwollen en mijn linkerknie wordt met de minuut dikker. Ik ben geradbraakt."

Hallucinaties? Ik zag af en toe wat oogjes in het bos.

Karel was nochtans niet aan zijn proefstuk toe. Vorig jaar stelde de ultraloper nog het wereldrecord op de Appalachian Trail scherper. Toen liep hij 3.525 kilometer in 41 dagen, 7 uur en 39 minuten. "Maar de Barkley was op geen enkel moment vergelijkbaar met wat ik eerder al presteerde. Dit was van een heel andere orde."

Toch had Karel, die ondertussen al op een vijftal jaar ultraloopervaring kan teren, de moeilijkheidsgraad van de wedstrijd behoorlijk ingeschat. "Ik was goed voorbereid, maar de organisator (Gary 'Lazarus Lake' Cantrell, red.) had een grote parcourswijziging doorgevoerd. Het parcours was nog een pak zwaarder in vergelijking met de vorige edities. Daardoor worden foutjes nog veel nadrukkelijker afgestraft, een klein navigatiefoutje kan meteen het einde van je race betekenen. Je moet alles perfect doen om de cut-offtijden (voor elke ronde hebben de deelnemers 12 uur de tijd, red.) te halen."

Karel Sabbe in de bossen van Tenessee © (foto Alexis Berg)  

karel sabbe 2

 

karel Sabbe 3 thumb

Lopers moeten zich behelpen met kaart en kompas. © Alexis Berg

Wat zijn prestatie er nog straffer op maakt, is het feit dat Karel zo goed alles alleen liep. "Zeker als debutant is het aangewezen om je eerste rondes samen te lopen met iemand die al wat Barkley-ervaring heeft. De ervaren lopers weten de meeste boeken ongeveer liggen en zo kan je veel tijd uitsparen. De twee veteranen (John Kelly en Jared Campell, red.), waar ik aanvankelijk samen mee wou lopen, zijn echter heel snel vertrokken en dat risico wou ik niet nemen. Drievoudig finisher Campell was duidelijk te enthousiast gestart en moest opgeven met een enkelblessure. De andere ervaren Barkley-lopers liepen dan weer net iets te traag, waardoor ik alleen door de bossen moest navigeren."

Van 17 tot -10 graden

De barre en onvoorspelbare weersomstandigheden vormen een extra struikelblok. "De temperatuurschommelingen zijn er écht wel extreem. Overdag was het rond de 17graden en moest ik verkoeling zoeken, terwijl ik 's nachts in de sneeuw aan het lopen was. Op de bergtoppen vielen er dikke vlokken, terwijl we in de valleien getrakteerd werden op ijskoude regen, wind en mist. Naar het einde van de eerste nacht (zaterdagnacht, red.) toe, kreeg ik het daardoor wat moeilijk. Vanaf dat moment begon mijn lichaam écht pijn te doen en werd het op korte tijd heel intens. Na die eerste nacht bleven er nog slechts zes atleten over."

De Barkley is duidelijk geen wedstrijd voor doetjes, temeer omdat het in de bossen van Frozen Head State Park niet echt gezellig vertoeven is, zeker niet 's nachts. Bovendien krijgen ultralopers tijdens lange wedstrijden regelmatig last van waanbeelden en hallucinaties, mede door het gebrek aan slaap. "Maar daar had ik niet echt last van, want ik heb behoorlijk wat ervaring met 's nachts door de bossen lopen", lacht Karel. "Schrik heb ik bijgevolg nooit echt gehad, al zag ik af en toe wel eens 'oogjes' reflecteren vanuit het bos."

Ik ben echt onder de indruk hoe mijn prestatie werd opgepikt. Overal ter wereld stond mijn naam in de krantenkoppen

"Wat het meeste indruk op me heeft gemaakt? De momenten die je deelt met de andere lopers. Bovendien doet het deugd om na al die uren in de wildernis je crew terug te zien. Ook mijn terugkomst van ronde vier, toen iedereen me om 4 uur 's ochtends stond op te wachten, was memorabel."

 Karel werd exact na 42 uur, 42 minuten en 42 seconden als allerlaatste loper 'afgetapt'. "Hoewel ik dus niet officieel finishte, bezorgde het klaroengeschal me een gevoel van trots. Het als nieuweling als langste uithouden, is weinigen gegeven. Zeker in deze editie, met één van de sterkste deelnemersvelden ooit. Als sportman blijf je echter met een gevoel van 'wat als?' achter. Het was immers niet de bedoeling om als langste over te blijven, wél om te finishen."

Maar misschien kan Karel volgend jaar een nieuwe poging ondernemen ….

 

 

 

 Karel Sabbe


Nog twee maanden en tandarts Karel Sabbe (28) vertrekt naar de Verenigde Staten voor een ultraloop van 3.500 km in het Appalachengebergte langs de Amerikaanse Oostkust. Hij hoopt hiermee zijn tweede wereldrecord voor het Guinness Book of Records binnen te halen.
Karel Sabbe is stilaan zijn handelsmerk aan het maken van extreem sportieve prestaties. Eerder had hij al een wereldrecord te pakken op de Pacific Crest Trail, een tocht van 4.300 km aan de westkust van de Verenigde Staten. Nog langer geleden deed hij het goed op het WK multisport in Nieuw-Zeeland. Je zou bijna vergeten dat hij in het dagelijkse leven als tandarts de kost verdient.

Vind je eigenlijk nog tijd om je beroep uit te oefenen met al die uitdagingen?
"(Lacht) Ja hoor, ik doe mijn werk in twee groepspraktijken en ik geniet er alle steun van mijn collega's. Dat wil zeggen dat ze er in de aanloop op zo'n ultraloop geen bezwaar tegen hebben als ik minder aanwezig ben. Zo werk ik op dit ogenblik drie en een halve dagen per week maar in andere periodes steek ik dan een tandje bij."

"Ik heb de vorige keer tijdens het lopen een tiental beren gespot. Zoiets vergeet je nooit meer"

Op 16 juli vertrek je opnieuw naar de Verenigde Staten voor de Appalachian Trail . Zorgt dat nu al voor stress?
"Neen, maar ik ben me wel intens aan het voorbereiden. Ik ga tot 150 km per week ultralopen in de Vlaamse Ardennen, mijn vaste trainingsparcours dat ik inmiddels ken als mijn broekzak. Bovendien trek ik ook twee keer per maand naar de Ardennen en het Groothertogdom Luxemburg. Daar haal ik toch meer hoogtemeters. Ik loop het liefst in de streek rond Spa, Bouillon en het Mullerthal in Luxemburg. Binnenkort doe ik er een eerste grote test en wil ik 400 km in vijf dagen halen. Zo probeer ik al wat in het ritme te komen van wat me in Noord-Amerika anderhalve maand lang zal te doen staan."

Hoe moet ik me die periode in de Verenigde Staten voorstellen?
"Het is een zware onderneming. Ik zal er dagelijks twee marathons lopen en ik hoop het hele traject in 44 dagen af te leggen en zo het record van 45 dagen te breken. Dat betekent dagelijks 14 uur lopen en stappen op de steile stukken. Je hebt daar toch gemiddeld 3,2 klimkilometers per dag te verwerken en dat is niet niks. Zo'n uitdaging, dat betekent ook dat je in redelijk primitieve omstandigheden leeft. Als ik in die periode drie keer zal kunnen douchen, zal het veel zijn. Als ik niet aan het lopen ben, leg ik me grotendeels te slapen. Dat kan ik me veroorloven omdat mijn schoonbroer Joren Biebuyck me daar begeleidt. Hij doet dat niet alleen als kinesist, maar ook door elke dag de tent op te zetten, voor eten te zorgen en alle mogelijke praktische taken op zich te nemen."

Dit is je tweede grote sportieve uitdaging in de Verenigde Staten. Heb je iets met dat land?
"Ik hou ontzettend van de prachtige natuur daar. Hier hebben we dat niet. Om je een idee te geven. Van die 4.300 km die ik aan de westkust gelopen heb, gebeurde dat amper twee kilometer op asfaltwegen. Ik heb de vorige keer trouwens een tiental beren tijdens het lopen gespot. Dat zijn dingen die je nooit meer vergeet. Toch betekent dit niet dat mijn vrouw en ik in de Verenigde Staten zouden willen wonen. De cultuur die er heerst, ligt ons niet. Bovendien zijn we trots om Belg te zijn en is het hier toch goed leven."

Dit lijkt me een dure investering. Wat kost dit alles?
"Ik denk dat je op 15.000 tot 20.000 euro moet rekenen. Gelukkig word ik gesponsord door Australische Skins, specialist in sport- en compressiekleding. Het merk is hier wat minder bekend maar heel degelijk."

Je bent van Waregem, woont in Gent en werkt nu ook deeltijds in Waregem. Kom je hier ooit terug wonen?
"Ja, we hebben een huis in Anzegem gekocht en hopen er over anderhalf jaar te kunnen intrekken. Eerst hebben we nog wat verbouwingen voor de boeg. We blijven Gent een toffe stad vinden, maar hier in Waregem liggen onze roots en wonen onze familie en vrienden. Daarom willen we graag terugkeren." (FV)